Home

180218 foto homepage website 1500 533

Daar waar de KNVB verleden week nog alle wedstrijden had afgeblazen vanwege de vorst, was het nu welhaast warm op onze velden. Dat betekende dat de warming-up voor veel van onze spelers aanleiding was om zich te ontdoen van thermische onderkleding, een discrete striptease die ze vlotjes in een voorjaars tenue bracht. Eigenlijk hadden we een poging gedaan om deze wedstrijd tegen de nummer één Saestum af te blazen, omdat we maar liefst drie spelers moesten missen. Een dag te laat en dat zal me leren om me voortaan aan de regeltjes te houden, want nu stond de tegenstander er op dat de bal zou gaan rollen. Gelukkig kwamen we wel overeen om een uur later af te trappen, want zo kon ik tenminste Niek van de O11-2 lenen. En zo kon Niek gewoon op het veld blijven staan waar hij net met zijn team gewonnen had.

Laat ik bij Niek beginnen: hij is uitstekend bij ons ingevallen. In deze wedstrijden verwachten we van onze spelers dat ze tot het gaatje gaan. Hoewel ik dat niet bij iedereen gezien heb vandaag, was het nu juist onze gastspeler die het goede voorbeeld gaf. Klasse Niek! Ik zie nog zo een actie voor me – ver in de tweede helft – waar hij er door pure wilskracht doorheen kwam en zo een aandeel had in een bijna goal die het eclatante verlies van 1-5 toch wat zoeter had gemaakt.

Niet dat er niet op doel werd geschoten. Over de hele wedstrijd waren er zo vier, vijf schoten die toch binnen de palen waren. Van Gijs, van Mees, van Estelle. Maar daar stond een prima keepster die de bal niet alleen tegenhield, maar vaak nog klemvast had ook.  Slechts één keer leidde zo’n poging van afstand wel tot een treffer toen een harde poeier van Mees terug het veld in kwam waardoor Gijs alsnog handig kon scoren. Toen werd het 1-2 en kwam er zowaar wat geloof in ons team op een mogelijk goede afloop. Want die eerste treffers van Saestum kwamen niet voort uit vloeiend aanvalsspel, maar uit corners waar de onze toch wel iets te lankmoedig stonden te verdedigen. Het was in deze fase aan onze Daan te danken dat er niet nog meer tegendoelpunten kwamen, zodat we de rust met deze niet onmogelijke stand in konden gaan.

De tweede helft was koud 30 seconden onderweg toen Saestum toch weer het net wist te vinden. Toen het kort daarop door slordigheden achterin ook nog 1-4 werd zag je mentaal iets gebeuren. Jip ruilde daarna met de door een griepje vermoeide Estelle waardoor hij links voorin kwam te spelen en kwam zowaar nog tot wat kleine mogelijkheden. Maar het echte geloof was er al uit. Er werd inmiddels zo belabberd gepasst dat bijna alle ballen in de voeten van een tegenstander werden gespeeld waardoor de voorhoede bijkans onbereikbaar was geworden. Dat maakte dat er nog meer werk aan de winkel was voor centrale verdediger Jorden. Jorden die misschien niet zijn beste wedstrijd speelde, maar toch tenminste mentaal overeind bleef en de duels niet uit de weg ging. Het was ook niet zo dat er niet gewerkt werd door de spelers. Naast Niek zag je ook Mees zijn stinkende best doen. En dan Benjamin…Die had er op een gegeven moment zoveel duels opzitten en zoveel meters gemaakt dat hij nauwelijks nog op zijn benen kon staan. Ik moest deze bikkel tegen zichzelf in bescherming nemen door hem voor het laatste stukje toch even naar de kant te halen.

Later, op weg naar huis zei Mees tegen me: “Het leek wel of we allemaal weer even moesten wennen dat er weer een wedstrijd was… “.  En zo had er inderdaad uitgezien: een team dat weliswaar hard werkte maar toch niet 100% van zichzelf had laten zien.
Kijken of we het weer te pakken krijgen tegen de uitwedstrijd van volgende week tegen Woudenberg.

Tekst: Hans Verschraagen