Home

180218 foto homepage website 1500 533

Je ziet in de eredivisie soms een coach van een verliezend team opgewekt een nabeschouwing geven in de trant van: “Als we zo blijven spelen komen de punten vanzelf wel…”. Zo’n coach voel ik me nu ook, ondanks het 4-6 verlies tegen SVF uit Cothen. Harold, Nils en ik waren oprecht trots op de beleving waarmee onze spelers met de wedstijd waren bezig geweest. En het kwartje had ook zomaar onze kant uit kunnen rollen trouwens.
Het was ook een flitsende start van ons team, met in de eerste minuut al een magistraal doelpunt van Estelle. Op onze helft speelde ze in één beweging haar tegenstander uit om daarna in een pijlsnelle rush op de keeper af te gaan en te scoren: 1-0. Een lekker begin! Maar niet zo dat DEV meteen de bovenliggende partij werd. SVF is een goed spelende ploeg met twee gevaarlijke voorhoedespelers die het fysieke duel niet uit de weg gaan. Aan Jorden is dat wel besteedt: die zet nog een tandje bij als je hem zo tegemoet treedt. Jip leek korte tijd wat geïntimideerd door zijn directe tegenstander, maar bleef in de meeste duels gewoon de baas, ook toen hij het centraal achterin een tijdje van Jorden overnam.  Niels bleef ook fier overeind en maakte op rechts ook weer de mooie ‘touwtjes’ met Gijs en Milan. Zo kwam dan ook de tweede treffer  tot stand: het begon met een pass van Niels en daarna sneed een één-tweetje tussen Gijs en Milan als een mes door de boter waardoor de laatste kon afronden voor de 2-0.

Lang kon DEV niet genieten van deze weelde want een mooie kopbal bracht de tegenstander terug in de wedstijd. Daarna werd het zelfs gelijk toen één van de gevaarlijke spitsen van SVF plots doorbrak en de 2-2 kon scoren.

Daar liet DEV zich niet door van de wijs brengen. Sterker nog: nu ontstond misschien wel de beste fase van de wedstijd. Op links sloot de fanatiek spelende Nathan bij balbezit goed aan waardoor er een extra aanspeelpunt ontstond. Toch kwam de 3-2 ook weer vanaf de rechterkant. Ook dit keer doordat Gijs en Milan elkaar goed wisten te vinden. Maar nu was het Gijs die de treffer voor zijn rekening nam. Jorden stond aan de basis van de 4-2 door een bal tot bij Gijs te koppen die zichzelf in de kleine ruimte knap vrij speelde en met een zacht maar precies balletje doel trof. Op dat moment had DEV net even dat geluk moeten hebben, want een 5-2 had zeker tot de mogelijkheden behoord. In plaats daarvan werd de alert keepende Daan onverwacht nog een keer gepasseerd en zo gingen we met 4-3 de rust in.

In de tweede helft bleef mijn ploeg goed strijd leveren. Al werd het wel moeilijker om er bij SVF doorheen te komen. En vrouwe Fortuna had partij voor de Cothenaren gekozen. Zo kwamen we twee keer net een grote teen tekort om een mooie voorzet van Estelle binnen te tikken. Eén keer met Gijs en een vrijwel identieke situatie met Benjamin. Benjamin die ook in deze wedstijd weer tot het uiterste van zijn krachten ging en wel een doelpuntje verdiend had eigenlijk. Zoals het hele team op zijn minst een puntje had mogen overhouden aan dit duel.
En zo gingen we toch met enig chagrijn van het veld af. Het goede gevoel moest komen van binnenuit en in de wetenschap dat – als we zo met het spelletje bezig blijven - we de aandacht van mevrouw Fortuna ook heus wel weer zullen gaan trekken.

En over twee weken kunnen we ook weer beschikken over Mees, die zich in dit soort wedstijden ook altijd prima op z’n gemak voelt en ook weer die extra dreiging en druk naar voren geeft.

Inderdaad: de punten komen echt nog wel.

Tekst: Hans Verschraagen