Nieuws

Met een gehavend team zetten wij vroeg in de morgen koers naar Culemborg. De ‘scenic route’ over het veerpontje. Maar zonder Nathan (komt over een paar maandjes terug) en zonder Gijs (ziek) en met pijnlijke knieën van Mees en Naut. Wat moet dat worden? Vroeg ik me af, ook al omdat ik wist dat de tegenstander een selectieteam op de mat kon zetten.

Direct na de aftrap zag je al dat het hier om technisch begaafde jongens ging die de patronen er goed in hadden zitten. Het enige dat wij daar tegenover konden stellen was het compacte voetbal dat we week in week uit op de training oefenen. En dat deed ons team zo gedisciplineerd dat er aanvankelijk geen doorkomen aan was. Sterker nog: Gelegenheids linksvoor Milan wist telkens opnieuw met linkshalf Jip een snel een-twee spelletje op te zetten waardoor wij ook aan kansen toekwamen. Achterin speelde Twan een sterke partij als laatste man, maar niet alleen hij: Ook Niels liet weer eens zien hoe goed die rechterkant bij hem past. Wie er echt ook uitsprong vandaag was Ruben die zich niet alleen liet kennen als een uitstekende centrale verdediger. Hij liet zich ook liet zien als een aanspeelpunt met overzicht. Keeper Jorden is sowieso al na drie wedstrijden een vaste waarde en het was  dan ook een beetje lullig dat hij na een kwart wedstrijd toch een keer gepasseerd werd. Door een slimmigheidje van een spelertje die gebruik maakte van een kort moment van onoplettendheid bij een uitbal. Want dat zijn geen inworpen meer natuurlijk; je kan er tegenwoordig gewoon als een haas met de bal vandoor gaan. Zo gaf verschafte het sluwe spelertje zichzelf vliegensvlug ruimte voor een schot dat zelfs voor Jorden onhoudbaar was.
Mees en Naut wisselden achterin steeds stuivertje om de zere knieën te sparen en deden wat ze konden onder de omstandigheden. Benjamin was de rechtsvoor en hij kreeg het niet cadeau vandaag. Het leek wel of het balbezit van Benjamin de tegenstander extra bang maakte, want elke keer als hij werd aangespeeld stonden er onmiddellijk drie spelers om hem heen. Om zulke momenten misten we echt even de handige Gijs die Ben voorin van een aanspeelpunt had kunnen voorzien.
De 2-0 was een goal die viel toen het bij ons even verslapte achterin. Onnodig, en zonde als je eigenlijk zo goed in de wedstrijd zit. Want de mooie combinaties over links bleven gewoon komen en eindelijk werd één daarvan ook bekroond met een treffer. Milan 2-1.

Het eerste kwartier na rust was DEV zelfs de betere ploeg. De gelijkmaker hing in de lucht. Maar ja, als ‘ie dan niet valt – zo luidt een oude voetbalwet: dan valt íe aan de andere kant. Zo werd het zelfs 3-1 en 4-1. Gelukkig legden onze jongens het hoofd niet in de schoot. Wéér een mooie combi over links. De voorzet van Milan – het sluitstuk van deze aanval – was zo scherp dat er een eigen doelpunt uit voortkwam. Zo eindigde de wedstrijd op 4-2.
Daar konden we wel mee leven. Geen schande om te verliezen van een keurkorps. En zeker niet als je het leeuwendeel van de partij geconcentreerd met elkaar hebt geknokt.
Dan overheerst niet alleen een trots gevoel, maar ook een zeker en vaste voorspelling dat we ook nog wel met punten van het veld zullen komen.

Hans Verschraagen