Nieuws

4-4 was de uitslag vandaag. Ik moet zeggen: ik had er vooraf voor getekend. In ons team ontbraken vandaag maar liefst vier vaste waarden. Nathan en Mees geblesseerd en Gijs en Twan met andere verplichtingen. Dan kan je ook niet al teveel verwachten, maar hopen mag altijd. En gelukkig konden we twee spelers lenen van de O11-1: Jurre – het broertje van onze Ruben – en Tom.

Over deze twee spelers: ze hebben het fantastisch gedaan. Echt petje af hoe zij deze invalbeurt hebben opgepakt! Jurre als een heel gedegen en slimme centrale man; bepaald geen makkelijke positie en Tom als een onvermoeibare en sterke speler op links.

Niettemin begon de wedstrijd op een wijze waar ik van tevoren voor gevreesd had: het stond in het begin nog niet meteen goed waardoor spelers van tegenstander Driebergen vogeltje vrij tussen onze linies in konden lopen. Na luttele minuten stond het al 1-0. Gelukkig pakten de jongens dat goed op. AL snel werd de ruimte voor Driebergen veel kleiner. En er kwamen kansen. Met name Milan nam zijn team in deze fase op sleeptouw door telkens goed vrij te lopen en alle duels van zijn directe tegenstander te winnen.  Zo trok DEV het initiatief langzaam naar zich toe. Driebergen kwam maar nauwelijks onder de druk uit behalve die ene uitbraak dan… Meteen bracht die de 2-0 op het bord. Toch zagen we geen ‘hangende koppies’; DEV ging gewoon verder waar het gebleven was. Ruben zat er al heel dichtbij toen hij een afvallende bal van grote afstand in één keer op het doel schoot. Dat leverde een corner op die Niels als een professional snoeihard inkopte: 2-1. Een aansluitingstreffer waar we helaas niet lang van mochten genieten, want na korte tijd was het al 3-1.
Driebergen rekende zich al rijk, maar hadden niet gerekend op de bevliegingen van Jip. Jip, toch al goed bezig in de laatste tijd speelde zich op links fraai vrij en lepelde de bal over de keeper heen in de lange hoek. Met 3-2 gingen we zo de rust in. Ik zag aan de jongens dat ze daar vol zelfgeloof stonden: we gaan hier gewoon punten pakken.

In de tweede helft probeerden we in eerste instantie iets te forceren door Tom als stormram voorin te zetten en Naut naar achteren te brengen. Dat pakte niet naar wens uit. In deze fase hadden we het aan de reflexen van Jorden te danken dat Driebergen niet verder uitliep. En aan het gepassioneerde verdedigen van onder meer Benjamin die door een tijdelijke blessure van Naut even op diens positie was komen te spelen. Toch besloten we na de time-out om Tom weer naar achteren te halen en Ben weer voorin te posteren. Meteen ging het beter marcheren. Ruben maakte optimaal gebruik van de ruimte die hij op de as van het veld kreeg en dook zo een paar keer op als een extra man voorin. Op een gegeven moment liep hij mee toen Jorden een verre uittrap tot bij Milan bracht. Die zag de inlopende Ruben aankomen en bediende hem in zijn loop. Prachtige eerste treffer van Ruben: 3-3. Direct na de aftrap konden we bijna weer juichen toen Jip een pegel op de lat gaf. Het kondigde de goal aan van een Milan, die een uitstekende partij zo nog meer glans gaf. En zo mochten we zelfs een moment dromen van de volle winst… Eigenlijk gaven we ook niks meer weg. Naut was na te zijn bekomen van zijn blessure op rechts achterin beland en gaf zijn directe tegenstander geen strobreed meer. Niels had het aan de andere kant evenzo voor elkaar.

Maar tegen dat prachtige afstandschot dat over alles en iedereen net onder de lat eindigde was geen kruit gewassen. En zo pakten we op deze eerste speeldag allebei een punt. Als gezegd: ik kan er goed mee leven. Iedereen eigenlijk wel. Aanstaande woensdag – op het Heuvelrug toernooi -  komen we deze tegenstander waarschijnlijk ook weer tegen. 

Dat belooft wat…

Hans Verschraagen