Nieuws

Deze week leerde ik er een nieuw woord bij: roosvrees. Het stond bij een artikel over een professionele boogschutter en het betekent dat je bijna bang wordt om de roos te raken. Het schijnt zich vooral voor te doen als er al negen pijlen in de bullseye zitten; die tiende lukt dan niet meer. En daar moest ik aan denken bij deze wedstrijd. Tuurlijk: een overwinning van 4-0 daar kan mee thuis komen. Maar het had evengoed in de dubbele cijfers kunnen eindigen, zo’n stortvloed aan kansen hadden we. Maar dan ontbreekt net een beetje dat geloof: “Ik ga hier scoren”. Inderdaad: roosvrees. En een uitstekend keepertje bij de tegenstander met een kek Petr Cech helmpje op.

Verder was het een prima wedstrijd waar onze mannen hun stinkende best deden en ook hard voor elkaar werkten. Je ziet hier toch dat de trainingsarbeid er zachtjes aan uitkomt. Aanvallers van huis uit als Gijs en Naut pakten heel goed verdedigende taken op. Andersom lieten verdedigers als Ruben en Niels zich ook in de aanval zien. Ruben was er al snel in de wedstrijd dicht bij toen hij op de as van het veld was doorgelopen. Van mij had íe zelf mogen schieten, maar hij legde de bal net één keer teveel opzij. “Ik ben niet zo van het scoren” verklaarde hij in de time-out, waarop we hem aanspoorden het in voorkomende gevallen toch maar eens te proberen. Daarover zo meer. Jip had kort na die eerste kans een bal die via de onderkant van de lat het veld in stuiterde en ook Gijs miste op een haar na. Maar het was wel duidelijk wie hier het beste van het spel had. Er werd gedisciplineerd in de organisatie gespeeld waardoor er voor Odijk geen doorkomen aan was. Telkens weer konden wij overnemen. Het wachten was op de eerste goal. En die kwam: Ruben gaf een scherpe pass op Milan die beheerst afrondde voor de 1-0. Niet lang daarna gaf Mees een diepe bal op Gijs die mooi opendraaide en dan toch weer zijn goal meepikte. De 2-0 bleef heel lang op het bord staan. Aan de werklust lag het zeker niet. Benjamin was hierin een lichtend voorbeeld. Op rechts voorin bleef hij knokken voor de bal en hij kreeg zelfs een open doekje voor een actie waarin hij drie Odijkers het bos instuurde.
Ook achterin werd hard gewerkt. Die ene keer dat er een speler door dreigde te breken liep Mees het gat razendsnel dicht. En dan was er telkens weer een snelle omschakeling waarin laatste man Twan goed gebruik maakte van de ruimte. Maar ja: die hardnekkige 2-0. Je moet er niet aan denken dat er per ongeluk toch een tegentreffer valt. Op zulke momenten ben je blij dat er een kei van een doelman in ons hok staat. Die ene keer dat het dan nodig was, stond Jorden er dus ook. We waren al een eind in de tweede helft toen die welverdiende derde toch viel: Niels gaf een mooie pass op Ruben – dwars door het centrum die het hoofd koel hield en met een droge schuiver scoorde. Hij moest er zelf wel om lachen zagen we. Dus tòch wel van het scoren…
En toen Jip kort daarna de 4-0 maakte, na een assist van Gijs, was het beslist. De tegenstander geloofde er overduidelijk niet meer in.

En zo boekten we de eerste overwinning met het team in deze nieuwe samenstelling. Een mooie driepunter. Hopelijk smaakt ‘íe naar meer.  Volgende week de lastige thuiswedstrijd tegen Jonathan.

Hans Verschraagen