Nieuws

Op zaterdag, 6 oktober 2018 speelde DEV Doorn JO-12 tegen de nummer één van de ranglijst: Jonathan. En ook in deze wedstrijd moest ondergetekende weer op zoek naar leenspelers, door ziekte, blessureleed en een begrafenis. Sterkte alle spelers die hierdoor getroffen waren! Gelukkig konden we van de O13 Zaza lenen, anders hadden we het veld niet eens op gekund. Precies acht spelers is ook kwetsbaar, zoals nog zal blijken.

Het begin van Jonathan was overrompelend. Mees begon de wedstrijd met een klassieke fout: door het midden uitverdedigen. Daar liep een handig spelertje van Jonathan die de bal ontfutselde en meteen maar raak schoot…Direct daarna waren onze verdedigers simpelweg te laat terug toen Jonathan vliegensvlug omschakelde. Ook hier geen Mees niet vrijuit trouwens. Waarom ben ik zo streng over mijn eigen zoon? Omdat hij exemplarisch was voor wat er met de spelers in de tweede helft gebeurde. Ik kom er zo op terug.

Want denk maar niet dat we weggespeeld werden. Sterker nog: kort na de 0-2 ontstond er een ware schiettent voor het doel van de tegenstander. Maar hier ontbrak net dat beetje gif om te scoren, of stond  uitstekende doelman in de weg. En hup daar ging Jonathan weer, vliegensvlug met de diepe bal, weer naar het handige spelertje en boem 0-3 en 0-4. Ik zag mezelf al een super chagrijnige zaterdag ingaan. Helemaal toen Milan geblesseerd uitviel. Door een speler die daar ook nog fier aan de kant over kwam vertellen: “Ik heb er al twee aan het huilen gemaakt…”. Wonderlijk dat ouders daar niet op inspringen. En wat een fijne voorbereiding op de maatschappij krijg je zo mee.

Maar zo stonden we ook nog zo’n tien minuten met een man minder op het veld. Dat maakte het risico achterin nog groter. En ondanks het feit dat Naut er twee keer heel dichtbij was, viel ‘ie toch aan de andere kant.

0-5 achter in de rust. En toch zag je aan de jongens dat ze zich daar niet bij neer wilden leggen.

Twan had inmiddels door hoe hij het sluwe spelertje moest aanpakken. Vanaf dat moment kwam die niet meer in het stuk voor. En Mees had zich ondertussen helemaal herpakt en knokte zich terug de wedstrijd in. Dat bedoelde ik net toen ik streng over Mees schreef. Het hele team had zich herpakt. Als je van zo ver terug moet komen laat je zien dast je een hele grote jongen bent. Allemaal grote jongens. Milan verbeet de pijn van de aanslag uit de eerste helft en verscheen keer op keer gevaarlijk voor het vijandelijk doel. Logisch – bijna rechtvaardig – dat hij de 1-5 voor zijn rekening nam. Lekker begin van de tweede helft ook. Wat ook hielp is dat de O12-2 hulptroepen onze kant op hadden gestuurd: Sjoerd en Jacco kwamen het veld in zodat onze spelers ook even op adem konden komen. En niet alleen dat: ze deden het nog uitstekend ook. Jacco in de verdediging: foutloos en goed simpel spelend en Sjoerd als een doortastende aanvaller op rechts. 

De jongens hadden in de rust al tegen elkaar gezegd: als we er een paar in schieten gaan ze vast tegen elkaar mopperen en verliezen ze hun kop. Toen onze invaller de tweede fraai binnen schoot zag je daar al tekenen van. 2-5; dat klonk ook al een stuk draaglijker. En toen Niels ook nog de 3-5 binnen tikte, begonnen we aan de kant zelfs te geloven in een goede afloop. DEV was op dat moment ‘superior’ zoals mijn Argentijnse vriend Luis – een hartstochtelijk voetballiefhebber – opmerkte. En hij kon zijn hart ophalen, want ons team begon het publiek echt te verwennen met mooi voetbal. Maar ja… dat keepertje hè. En Mees twee keer net mis vanuit de tweede lijn. En Jip – telkens dreigend - vandaag er ook weer een paar keer dichtbij. Maar hij wilde er gewoon niet in.

En dan valt ‘ie aan de andere kant, zo is de voetbalwet. Jorden, die overigens weer een rots in de branding was kreeg even geen vat op de natte, gladde bal en hopla: zo moeilijk als wij tot scoren kwamen, zo makkelijk ging het de tegenstander af.

3-6. Een stand die toch vooral zijn wortels vindt in de eerste helft. Een stand die geen recht doet aan het mooie spel uit de tweede helft.

Ik heb de jongens gezegd dat ze naar moeten dromen over het tweede stuk. Daar zat het voetbal in dat ze kunnen en ook willen spelen.

We gaan nog wel punten pakken. 

Hans Verschraagen