Nieuws

Op zaterdag, 27 oktober 2018 was de Vriendenschaar bij JO12-1 op bezoek, waar wij uit in de beker al met 4-2 van verloren hadden. Tijd voor revanche, al waren we wéér niet compleet. Nathan is er uiteraard nog niet, maar wel op de weg terug. Ruben was nog op vakantie en bij de warming up bleek Gijs toch teveel last te hebben van een knieblessure. Het is om een beetje moedeloos van te worden maar ook deze keer moest er een leen speler aan te pas komen. Dat was Bram, die eigenlijk uit zijn bed was gekomen om te fluiten. Die honneurs werden nu waargenomen door zijn vader waardoor we Bram in een tenue van ons konden hijsen. En Bram liet zich in deze invalbeurt zien als een speler met overzicht en spelinzicht; een mooie invalbeurt op het centrum. Dank aan jou en je vader!

Al met al begint zo’n wedstrijd dan toch niet helemaal zoals we van tevoren hadden uitgedacht. En daarnaast werd het ook in no time 0-3 doordat de tegenstander slim gebruik maakte van het feit dat onze keeper pal tegen de zon in keek, die in dit jaargetijde op zo’n gemene hoogte hangt. Het moet gezegd dat er bij de Vriendenschaar ook wel knapen bijlopen met een flinke trap in de benen dus alle drie de doelpunten kwamen vanuit de tweede lijn.

Toch zag je aan het einde van de eerste helft al dat het spelbeeld begon te kantelen. Er kwam ook druk op het doel van de Vriendenschaar en het spel werd wat verzorgder.
Na de rust had DEV zelfs het betere van het spel. De diepte werd meer in het spel gezocht waardoor het regelmatig gevaarlijk werd voorin. Daar miste we af en toe het echte ‘gif’ om het af te maken. Die ziedende uithaal-, de wil om te scoren, hoe dan ook. Ik had daar met Benjamin een praatje over gehad: als je voorin staat zoek de doelmond dan maar eens op, daar is het te halen. De eerste de beste keer dat hij die raad opvolgde was het meteen raak: Jip gaf de bal scherp voor en Ben schoot van dichtbij in het dak van het doel. Kort daarop was Jip zelf ook succesvol en zo stond het opeens 2-3! Je voelde de nervositeit bij de tegenstander toenemen die er bepaald niet beter van ging voetballen.  Ondertussen voelden je bij onze jongens het zelfgeloof groeien: we gaan hier toch nog een punt pakken! Maar er was tovenarij gepleegd op het doel of zo want hij wilde er gewoon niet in.

Toen het eindsignaal klonk kwam de coach van Vriendenschaar dan ook opgelucht op me af: “Wat een vechtlust hebben die mannen van jou getoond zeg!”, vond hij. Het was wel een mooi tegengeluid naast het gemor van onze aanhang die juist vond dat er maar slapjes gespeeld was. Zo zie je maar dat je naar dezelfde wedstrijd kunt kijken en met hele andere percepties naar huis kunt gaan.

Ik ging in elk geval met een katterig gevoel naar huis: we hadden hier toch minstens een punt verdiend. En ik ben er wel weer eens aan toe om met een compleet team op het veld te staan. Wie weet volgende week uit tegen Cothen, waar we ook nog een appeltje mee te schillen hebben.

Hans Verschraagen