Nieuws

Ja,’ t Goy, dat kon je wel een beetje een ‘angstgegner’ noemen. De laatste twee wedstrijden maakten ze een voorsprong van ons ongedaan en gingen er in het laatste kwartier zelfs overheen. Daar waar wij eerder als E- pupillen wel al twee keer van hen hadden gewonnen overigens. Maar die laatste ervaringen, dat deed ook een beetje denken aan de wedstrijd verleden week tegen Cothen waar een mooie 2-0 voorsprong ook zomaar uit handen was gegeven. Om bloed chagrijnig van te worden.

Vlak voor we op het krantenjongenstijdstip van 7:45 wegreden kwam ook nog de tijding binnen dat laatste man Twan ziek was geworden. Omdat ook Benjamin met een gebroken pols thuis zit en Nathan met een herstellende kruisband (@Beterschap jongens!), moesten we het deze keer doen zonder ook maar een enkele wisselspeler. Een aanleiding voor mij om nog meer te hameren op de inzet die vandaag van de mannen werd verlangd. En reden om achterin wat om te zetten. Ruben en Mees namen die honneurs waar op de as van het veld. Dat was even zichtbaar wennen,  maar ze begonnen snel hun draai te vinden. Ze wisselden elkaar af in wie doorschoof naar voren en coachten elkaar en de andere verdedigers voortdurend. En wellicht nog belangrijker: ze speelden  de gevaarlijke spits van ’t Goy – een razend snel en handig meisje – helemaal uit de wedstrijd.

Zo oogde het spel van DEV verzorgd en dreigend. Hoog druk zetten en het spel laten kantelen zijn de net geleerde tactische instrumenten en die werden voorbeeldig toegepast. ’t Goy had nauwelijks een idee wat ze met de bal aan moesten. Als ze de bal al hadden, want het was in het eerste kwartier vooral DEV dat de bal had. Logisch dat er ook gescoord werd. En niet verrassend dat Milan dat was, die zich de laatste weken steeds meer als een echte spits gaat ontwikkelen. Hij was er al een keer dichtbij, maar schoot toen tegen de keeper op. Er was een corner voor nodig om de ban te breken en hem van dichtbij raak te laten schieten. Niet lang daarna kreeg DEV een vrije trap in het midden van het veld. Hier kon Mees laten zien hoe hij aan zijn schotkracht werkt bij ons achter in de tuin. De keeper moest gestrekt naar de hoek maar toen ’t Goy daarna de bal niet weg kreeg sloeg Jip onverbiddelijk toe: 0-2.  Toch waren de laatste tien minuten billen knijpen langs de kant, want nu was het de thuisploeg  die het balbezit had. Gelukkig werd er gedisciplineerd verdedigd zodat er nauwelijks kansen uit kwamen.

Toch wel aanleiding om in de rust de peptalk van voor de wedstrijd  te herhalen. “Blijf strijd leveren jongens”. Want je moet er toch niet aan denken dat je wéér een voorsprong uit handen geeft. Dan wordt dat echt een soort spook dat met je meereist. De moed zakten ons dan ook wel even in de schoenen toen ’t Goy het goede spel van voor de appeltjes voortzette en uit een corner 1-2 scoorden. “Nee toch he…”

En het was ook nee. Onze jongens herpakte zich en zetten er een tandje bij. Jorden was snel en precies in zijn spelhervattingen vandaag  waardoor elke doelpoging van hen veranderden in een uitbraak van ons. Niels en Gijs wisten elkaar steeds beter te vinden op de rechterkant waarvan de laatste profiteerde en 1-3 binnen schoot. Zo was de marge weer twee. Naut haalde telkens weer de angel uit de aanvallen die over onze linkerkant kwamen. Zo kon Jip de bal oppikken en afgeven op de doorgelopen Niels. Diens harde inzet werd nog gepareerd, maar Gijs pikte de bal op voor zijn tweede en zo kwam de bloeddruk verlagende stand van 1-4 op het bord. Nu was het ’t Goy weer eens die het hoofd in de schoot legde. Dat bleek onder meer toen de keeper  bij een uittrap meer oog had voor de meisjes die zich op het belendende veld aan het warmlopen waren dan voor de bal. Na enige aansporing bracht hij de bal weer in het spel, maar de thuisploeg kwam er niet meer aan te pas en zo konden we onze welverdiende drie punten naar huid nemen.

Lekker genieten dit weekend en dan op naar de thuiswedstrijd tegen VSC.

Hans Verschraagen