Nieuws

Het was een vroegertje vanmorgen: 8:30 aftrap uit bij Desto in Vleuten. Dat betekent dat je in het donker verzamelen moet op de parkeerplaats van DEV. Daar zochten we tevergeefs naar onze Twan die we de doelverdediging hadden toevertrouwd bij afwezigheid van de zieke Jorden (@beterschap kerel!). Enfin: ik met het team alvast naar Vleuten, en Nils langs bij Twan om ‘m z’n bed uit te luilakken. En zo gebeurde het dat niet Twan, maar onze invaller Jasper in keeperstenue stond opgesteld zodat Twan – die zo’n beetje in het fluitsignaal aankwam-  zijn vertrouwde plek als laatste man kon innemen. Een beetje slaapdronken begin dus en dat werd door Desto al snel afgestraft met een goal: 1-0. Toch baarde deze tegenslag ons niet echt zorgen. We bleven vasthouden aan wat we in de kleedkamer hadden afgesproken: we zetten hier hoog druk en geven de tegenstander geen strobreed ruimte.

Ons vertrouwen in een goede afloop bleek meer dan terecht. Al snel kwam de gelijkmaker op het bord toen Milan Gijs op maat bediende. Gijs gaf kort daarna op zijn beurt een puike voorzet op Jip die met een prachtig dropshot binnen knalde voor de 1-2. De snelle doelpunten werkten bijzonder opbeurend op het gemoed van onze spelers. Mees kwam van achteruit met een  onweerstaanbare solo van achteruit voor de keeper te staan die zijn inzet nog wist te keren, maar de rebound van Jip niet meer: 1-3. Desto wist zich geen raad met de voortdurende druk op de bal waardoor het spel zich bijna in zijn geheel op de helft van de tegenstander afspeelde. Onze belangrijkste zorg werd de lichaamstemperatuur van Jasper in het doel. Dat het daarmee wel snor zat bleek in de paar schaarse reddingen die hij in de wedstrijd moest verrichten, waarbij we ons vooral de katachtige reflex op dat afstandschot uit de tweede helft herinneren. Ondertussen was de honger van onze spelers nog lang niet gestild. Twan gaf een mooie dieptepass op Milan die daarmee zijn eerste van de ochtend maakte:1-4. Zo konden we opgewekt de rust in.

Na de rust werd het spel van DEV eigenlijk nog beter. En als het zo lekker draait –is voetballen ook echt leuk. Het spelplezier spatte ervan af. Iedereen werkte voor elkaar; telkens weer kon de bal naar een vrije speler. Voorop in de spelvreugde ging Benjamin, die nota bene terugkwam van een gebroken pols. Niets van te merken dat die gozer er een tijdje tussenuit is geweest.

Het werkte aanstekelijk, zoals iedere speler de andere speler meenam in een prachtige positieve ‘flow’. Logisch ook dat er meer kansen kwamen. En doelpunten: Ruben vuurde een poeier af die vanaf de lat werd veroverd door Milan en verzilverd werd voor de 1-5. Mees – die een indrukwekkende wedstrijd speelde vandaag – wilde zichzelf belonen met een doelpunt door eerst met links-, en in de rebound met rechts hard  uit  te halen, maar beide pogingen werden knap door de Desto keeper gepareerd. Gelukkig was Ruben attent en tikte de geloste bal binnen voor 1-6.

Niels was zo’n andere speler die je ook een doelpunt zou gunnen. Hij was op rechts de belichaming van wat het betekent om druk te zetten. Geen enkele keer kwam de linksbuiten van Desto erlangs en zodra Niels de bal veroverde speelde hij de bal naar Ben of Gijs en was zelf onmiddellijk weer aanspeelbaar voor het vervolg.

Toch kwam het slotakkoord weer over links. Milan kreeg de bal via Mees en Jip en omdat ook Milan tweebenig is maakte hij zijn hattrick deze keer met z’n chocoladebeen. 1-7 een overtuigende score van een team dat zich vandaag van zijn beste kant liet zien. De tegenstander reageerde daar sportief op; een beetje laconiek maar toch ook met uitgesproken bewondering voor wat onze mannen hier op de mat hadden gelegd.
Nog twee wedstrijden te gaan. Het kampioenschap zit er niet meer in ben ik bang, daar zijn we te laat voor op stoom gekomen. Maar deze vorm nog even vasthouden, om te beginnen in de thuiswedstrijd tegen Delta Sports – een geduchte tegenstander waar het ongetwijfeld lastiger tegen zal zijn dan vandaag.

Maar dit team kan vandaag in elk geval de hele wereld aan.

Hans Verschraagen