Nieuws

Vandaag ontvingen we thuis Delta Sports ’95. Een vervaarlijke tegenstander die we niettemin met veel flair tegemoet wilden treden. Want hadden we niet een flinke portie zelfvertrouwen getankt in de wedstrijd van verleden week? Dus de opdracht was hier: de tegenstander vanaf de aftrap onder druk zetten en mikken op een snelle goal. Een opdracht die niet aan dovemans oren was gericht. Delta Sports wist even niet wat er gebeurde. En wie anders dan onze de laatste tijd zeer productieve spits Milan prikte er inderdaad binnen een paar minuten eentje binnen. Ook daarna bleef de kansen komen. Maar toen de tweede treffer uitbleef herpakte Delta Sports zich en ontstond er juist druk op onze goal. Er werd met verve verdedigd, maar de 1-1 kwam niet onverwacht. En ook daarna hadden we de grootste moeite om er uit te komen en voorin de bal vast te houden. OP zo’n moment moet je het geluk even aan je zijde hebben. De geluksbrenger was in dit geval Gijs die de bal met een fraaie lob – die toch wel veel weghad van een voorzet… - over de keeper te lepelen. 2-1 vlak voor rust!

Na de rust kwam DEV net zo uit de startblokken als in het begin. Er kwam weer druk op het doel van de tegenstander maar weinig echte kansen. Dat had ook wel te maken met de uitstekende verdedigers die de Houtenaren hadden opgesteld. Er was nauwelijks tijd en ruimte om iets met de bal te doen. We hadden er een corner voor nodig, slim in gedribbeld door Jip en door Ruben tot bij Milan gebracht om er 3-1 van te maken. Dat was voor Delta Sports de aanleiding om er nog een tandje bij te doen. Omdat ook bij ons met hart en ziel werd verdedigd hadden ook zij een corner nodig om de aansluitingstreffer te maken. De druk werd groter en groter maar de hartstocht waarmee de onzen verdedigen groeide daarin mee. Iedereen werkte als een paard, vastbesloten om de drie punten in Doorn te houden. Bovendien had Delta Sports nu zoveel mensen voorin staan dat er voor ons ruimte ontstond voor de counter. Zo kwam Jip plots alleen voor de keeper te staan. Diens eerste inzet werd nog gepareerd door de keeper maar op de tweede verwoestende uithaal bleef het antwoord uit: 4-2. 

Het werd toch weer billenknijpen toen nog geen minuut daarna zij weer scoorden met een fraai schot in de verre hoek waar zelfs Jorden niet bij kon: 4-3. Nu was het een kwestie om nog even alles te geven in die laatste tien minuten. En dat gebeurde ook. Alle spelers lieten hier zien dat ze – ook als de tank al bijna leeg is – op karakter zo’n wedstrijd over de streep kunnen trekken. Zo groot als de trots bij ons was, zo groot was het chagrijn bij de tegenstander. Die lieten de penalty reeks voor wat het was en dropen met de staart tussen de benen af. Afgetroefd op inzet en strijdlust.

Dikke pluim voor mijn hele team!

Volgende week al weer de laatste pot: uit tegen Vreeswijk. De eerste plek lukt niet meer, maar tweede zou nog kunnen. Zeker als we deze goede vorm nog even kunnen vasthouden.

Hans Verschraagen